
در بیشتر مقایسههای بین iOS و اندروید، معمولاً قابلیتهای شخصیسازی اندروید مطرح میشود و اینکه iOS فضای بستهای دارد و بهنوعی یک باغ محصور محسوب میشود. اگرچه چنین چیزی میتواند یک نکته مثبت یا منفی در نظر گرفته شود، یکی از مهمترین بخشهای این سیستمعاملها، نحوهی مدیریت نوتیفیکیشن ها است.
اپل در iOS 12 قابلیت گروهبندی نوتیفیکیشن ها را معرفی کرد و گوگل همواره در حال افزایش دسترسی کاربران برای مدیریت نوتیفیکیشنهای اندروید است. با توجه به این موضوع، در ادامه به مزایا و معایب مدیریت نوتیفیکیشنها در اندروید و iOS نگاهی میاندازیم.

بعد از سالها انتظار و درخواست تعداد زیادی از کاربران، اپل در iOS 12 قابلیت گروهبندی نوتیفیکیشنها را امکانپذیر کرد. کاربران آیفونها و آیپدها با بهرهگیری از این مشخصه، نوتیفیکیشنهای مربوط به اپلیکیشنها و بخشهای مختلف را در دستهبندیهای جداگانه مشاهده میکنند. البته این قابلیت گروهبندی هنوز مشکلات زیادی دارد که در ادامه به این موضوع میپردازیم.
گوگل برای اولین بار این قابلیت را در سال ۲۰۱۶ در اندروید نوقا معرفی کرد. با ترکیب نوتیفیکیشن های مختلف مربوط به اپلیکیشن موردنظر در یک کارت، کاربران دیگر شاهد شلوغ شدن این بخش از گوشی خود نخواهند بود. در نسخههای بعد اندروید یعنی اوریو و پای، شاهد بهبود این مشخصه بودهایم.
همانطور که پیش از این گفتیم، چنین قابلیتی در iOS 12 ارائه شده است. در هر یک از این دستهبندیها، نام اپلیکیشن موردنظر، تعداد نوتیفیکیشنهای مربوط به آن و آخرین نوتیفیکیشن را میتوانید مشاهده کنید. در ضمن باید خاطرنشان کنیم که برخی از اپلیکیشنها مانند توییتر، بهصورت پیشفرض این گروهها را بر اساس فرستنده موردنظر تقسیمبندی میکنند. خوشبختانه، در خود اپلیکیشنها میتوان تنظیمات نمایش نوتیفیکیشن های مربوط به آن را تغییر داد.
در نهایت، باید بگوییم اندروید برخلاف iOS، چینش گروهبندی نوتیفیکیشنها را بر اساس اهمیت آنها انجام میدهد ولی در iOS این چینش بر اساس زمان ارائه آنها صورت میگیرد. در زمانی که انبوهی از نوتیفیکیشنهای مختلف به نمایش درمیآید، این قابلیت اندروید تا حد زیادی مثمر ثمر واقع میشود.

در این بخش، اندروید و iOS حرفهای زیادی برای گفتن دارند ولی باز هم اندروید عملکرد بهتری دارد. اگرچه در این زمینه شاهد تفاوتهایی هستیم، ولی در نهایت این دو سیستمعامل رویکرد تقریباً یکسانی را اتخاذ کردهاند. برای مقایسه، دوباره به توییتر نگاهی میاندازیم. بعد از نمایش نوتیفیکیشن مربوط به این اپلیکیشن، میتوانید آن را به سمت پایین بکشانید و سه گزینه برای پاسخ دادن، ریتوییت یا لایک به نمایش درمیآید. در iOS هم چنین کاری امکانپذیر است، ولی ابتدا باید نوتیفیکیشن را به سمت راست یا چپ سوایپ کنید، بر دکمه View ضربه بزنید و سپس بعد از بارگذاری، کارهای موردنظر خود را انجام دهید.
پاک کردن نوتیفیکیشن ها در اندروید بسیار سادهتر است؛ با یک سوایپ ساده، کارت موردنظر ناپدید شده و دیگر نمایش داده نمیشود. در iOS، ابتدا باید کارت موردنظر را به جهتی بکشانید و سپس برای رهایی از آن، بر دکمه Clear ضربه بزنید.
در رابطه با پاک کردن گروه نوتیفیکیشن ها هم میتوان چنین کاری را انجام داد. در اندروید، با سوایپ بر آنها، گروههای مذکور پاک میشوند. در iOS، با سوایپ کردن و ضربه بر گزینه Clear All چنین کاری انجام میشود. علاوه بر این، بعد از اینکه گروه موردنظر را باز میکنید، دکمه X به نمایش درمیآید که چنین کاری را انجام میدهد.
اگر هم میخواهید با یک ضربه تمام نوتیفیکیشنها پاک شوند، در هر دو سیستمعامل این کار بهسادگی امکانپذیر است. در آخر باید اذعان کنیم که مراحل اضافه پاک کردن نوتیفیکیشن در iOS میتواند آزاردهنده باشد ولی از طرفی جلوی پاک کردنهای تصادفی را میگیرد.
بیشتر بخوانید: اندروید در برابر iOS؛ کدام برای شما مناسبتر است؟

گوگل همواره تنظیمات جدیدی را برای مدیریت نوتیفیکیشنهای اندروید ارائه میدهد. به جای اینکه بهطور کلی جلوی نمایش نوتیفیکیشنهای اپلیکیشن مذکور گرفته شود، در تنظیمات مربوط به آن میتوانید کاری کنید که فقط نوتیفیکیشنهای موردنظر مربوط به اپلیکیشن مربوطه، نمایش داده شود.
با مقایسه بین تنظیمات نوتیفیکیشن توییتر در اندروید و iOS، میبینیم که در iOS کاربران از کنترل بیشتری برای مکان و زمان نمایش نوتیفیکیشنها بهره میبرند. در اندروید، کاربر میتواند نمایش تمام نوتیفیکیشنهای یک اپلیکیشن را غیرفعال کند یا کاری کند که فقط نوتیفیکیشنهای موردنظرش به نمایش دربیاید.

علاوه بر موارد ذکر شده، کاربران آیفون و آیپد این حق انتخاب را دارند که نوتیفیکیشنهای موردنظر خود را در لاکاسکرین، نوتیفیکیشن سنتر، بهعنوان بنر یا ترکیبی از این ۳ مورد مشاهده کنند. اگرچه اندروید هم در این زمینه از قابلیتهای متعددی بهره میبرد، ولی در مقایسه، iOS قابلیتهای شخصیسازی بیشتری را بر اساس اپلیکیشنهای موردنظر ارائه میدهد.

چیزی به پایان سال ۲۰۱۸ نمانده و مطابق معمول، شاهد ارائهی تعداد زیادی از فهرستهای مربوط به «بهترینها» در انواع و اقسام حوزهها هستیم. در همین زمینه، دو روز قبل، گوگل پلی استور فهرستی از بهترین اپلیکیشنها و بازیها در حوزههای مختلف منتشر کرد.
مهمترین جایزه یعنی بهترین اپلیکیشن سال ۲۰۱۸، نصیب اپلیکیشنی به نام Drop شده است.Drop با بهرهگیری از تصویرسازیهای خلاقانه و بازیهای کوچک، زبانهای زیادی را آموزش میدهد. بهنظر میرسد این اپلیکیشن از ویژگیهای بسیار جذابی بهره میبرد که گوگل آن را از بین این همه اپلیکیشن دیگر، شایستهی دریافت این مقام دانسته است. همچنین گوگل برای انتخاب بهترین بازی تصمیم گرفته که از نظر کاربران استفاده کند و کاربران هم بازی PUBG را بهعنوان بهترین بازی اندرویدی در سال ۲۰۱۸ انتخاب کردهاند.
گوگل همچنین در بخشهای مختلف، بهترین عناوین موردنظر خود را انتخاب کرده که در ادامه میتوانید نام آنها را مشاهده کنید و در صورت کلیک بر نامشان، روانهی پیج آنها در پلی استور میشوید.



مهندسان دانشگاه هاروارد یک ربات هشتپایی طراحی کردهاند که کاملا با مواد نرم ساخته شده و به طور خودکار حرکت میکند. این «اکتوبات» (octobot) حاصل ترکیب پرینت سه بعدی، مهندسی مکانیک و علم microfluidics است. به این ترتیب، اولین ربات نسل جدیدی از ماشینهای نرم و خودکار است.
هشتپا منبع الهامبخش خوبی برای ساخت یک ربات نرم است. این موجود، هوشمندترین نرمتن و یکی از پیشرفتهترین بیمهرگان است. چیرهدستی و مهارت آن در استفاده از پاهایش در یک بدن کاملا نرم با هم ترکیب شدهاند. این جانور یک مدل ایدهآل برای یک ربات نرم است که میخواهد چیزی فراتر یک کرم مکانیکی باشد.
نسل فعلی رباتهای نرم در واقع کاملا نرم نیستند. بسیاری از آنها برای سیستم کنترلشان اجزای سخت هم مثل، سیمهای حرارتی، باتری و صفحه مدار هم دارند یا اینکه به نوعی سیستم کنترل خارجی متصل شدهاند.
محققان دانشگاه هاروارد برای کنار گذاشتن این موانع اکتوبات را ساختند. این ربات نه تنها هیچ استخوانبندی درونی ندارد، بلکه به کمک یک سیستم بادی حرکت میکند. این سیستم بادی از لولهها و تیوبهایی تشکیل شده که نیروی آن را هیدروژن پراکسید تامین میکند. وقتی این ماده با کاتالیزگر پلاتینیوم واکنش میدهد به بخار آب و اکسیژن تجزیه میشود.
انبساط این ترکیب باعث میشود که پاهای اکتوبات حرکت کند. اما نکته هوشمندانه این است که این واکنش شیمیایی را قطعات الکترونیکی کنترل نمیکنند، بلکه یک قطعه ساده و نرم الکترونیکی حرکات ربات را هدایت و کنترل میکند تا کارهای مورد نظر را انجام دهد.
تیم هاروارد امیدوار است که این طرح مفهومی به نسخههای پیچیدهتری از اکتوبات منجر شود. در این میان، آنها سعی دارند تا کاری کنند که این ربات شنا کند، بخزد و با محیط اطرافش ارتباط برقرار کند.
منبع: New Atlas

انویدیا و «بایدو» بزرگترین موتور جستجوی چینی، با یکدیگر برای ساخت پلتفرمی برای ماشینهای نیمهخودران همکاری خواهند کرد. بایدو امیدوار است که با استفاده از این تکنولوژی ناوگان تاکسیهای نیمهخودران برای خودش بسازد. البته این دو شرکت در نظر دارند که سیستمشان را به شرکتهای تولیدکننده خودرو هم بدهند. این شرکتها میتوانند از آن برای افزودن قابلیت رانندگی خودکار به ماشینهایشان استفاده کنند.
جزییات این قرارداد مبهم هستند، اما به طور خلاصه از این قرار است: انویدیا هوش مصنوعی لازم را فراهم میکند و بایدو هم تخصصش در نقشهبرداری را ارایه میدهد. این دو در کنار هم امیدوارند سیستمی برای ارایه نقشههای سه بعدی به خودروها بسازند و یک هوش مصنوعی که بتواند به خودروها برای جهتیابی کمک کند.
اما این سیستم برای رانندگی کاملا خودکار نخواهد بود. این شرکتها به دنبال سطح ۳ از رانندگی خودکار هستند؛ یعنی خودرو میتواند خودش را براند، اما در بعضی از شرایط. احتیاجی نیست انسانها مدام رانندگی خودرو را مانیتور کنند، اما گاهگداری باید کنترل آن را به دست بگیرند.
انویدیا با جدیت زیادی مشغول کار روی هوش مصنوعی رانندگی خودکار است. طی دو سال گذشته، این شرکت جزییاتی از سیستم Drive PX را نشان داده که یک ابرکامپیوتر برای مسابقات خودروهای بدون راننده است.
در این میان، بایدو هم اخیرا برای آزمایش ماشینهای خودران در جادههای عمومی کالیفرنیا مجوز گرفت. این پروژه به زودی شروع میشود.